Aanleiding:
een knappe A1-verpleegster van 35 jaar (in het ziekenhuis) vraagt of ze het zou aandurven om met de auto naar Antwerpen stad te rijden.
Wat maakt haar bang? “Zijn die LEZ-borden wel zichtbaar? Hoe moet ik parkeergeld betalen met mijn smartphone? “
Het doet toch nadenken: Hoe is het mogelijk?
Digitalisering wordt vaak verkocht als vooruitgang.
Het zou ons leven eenvoudiger maken en tijd besparen.
Maar voor veel mensen is het net omgekeerd: de digitale wereld wordt een toegangsvoorwaarde om mee te kunnen doen.
Een treffend voorbeeld is het betalen van parkeergeld.
Vroeger stak je een muntje in de automaat, nu moet je vaak een smartphone-app gebruiken.
Maar wat als je:
-
geen smartphone hebt,
-
niet weet hoe je zo’n app moet installeren,
-
of gewoon te weinig mobiele data hebt om dit te doen?
Voor een groot deel van de bevolking is dit niet vanzelfsprekend. Maar weinigen durven het ook zeggen.
1. Hoe moet je parkeergeld betalen via een app?
Voor wie er dagelijks mee werkt, lijkt het eenvoudig.
Toch bestaat het proces vaak uit 7 à 8 stappen, waar veel kan misgaan:
-
Smartphone hebben (niet iedereen heeft die).
-
App downloaden via App Store of Google Play.
-
Account aanmaken met e-mailadres en wachtwoord.
-
Betaalmethode koppelen (bankkaart of kredietkaart).
-
Locatie activeren via GPS of code invoeren van je parkeerzone.
-
Parkeertijd instellen en starten.
-
Na afloop stopzetten om te vermijden dat je te veel betaalt.
-
Controle houden op je bankrekening of de afrekening correct is.
Problemen die vaak opduiken:
-
App crasht of is traag.
-
Gebruiker weet niet welke parkeerzone hij moet invoeren.
-
Slecht mobiel bereik of geen data-abonnement.
-
Wachtwoorden vergeten of bankkaart geweigerd.
-
Geen bevestiging ontvangen → onzekerheid of je boete riskeert.
2. Waarom dit voor velen een onoverbrugbare drempel is
Voor stedelingen kan dit vanzelfsprekend lijken, maar veel mensen:
-
wonen buiten de stad en parkeren maar zelden in een betaalzone,
-
hebben een ouder toestel zonder recente apps,
-
beschikken niet over mobiele data of een kredietkaart,
-
spreken onvoldoende Nederlands of Frans om de instructies te begrijpen,
-
of hebben gewoon stress en tijdsdruk.
Het resultaat:
-
Onzekerheid → “Ben ik wel correct aangemeld?”
-
Stress → “Straks krijg ik toch een boete!”
-
Soms gewoon opgeven en risico nemen op een parkeerboete.
3. Verborgen kostprijs van deze digitalisering
De overheid en parkeerbedrijven besparen op het onderhoud van parkeerautomaten,
maar die besparing wordt afgewenteld op de gebruiker.
Wie betaalt de rekening?
-
De burger
-
koopt een smartphone en data-abonnement enkel om parkeergeld te kunnen betalen.
-
verliest tijd met installeren, inloggen, fouten herstellen.
-
riskeert boetes door technische fouten.
-
-
De samenleving
-
ziet meer mensen uitgesloten worden (ouderen, digibeten, anderstaligen).
-
ervaart frustratie en wantrouwen richting overheid en steden.
-
krijgt extra hulpvragen bij loketten of callcenters.
-
Onzichtbare kost:
-
vrijwilligers, familieleden of buren die gratis hulp bieden.
-
burgers die niet meer naar de stad komen, wat de lokale economie schaadt.
4. Waarom dit doorgeslagen digitalisering is
Digitalisering wordt hier niet ingezet als hulpmiddel,
maar als verplicht toegangsslot.
Het uitgangspunt is niet: “Hoe maken we parkeren gemakkelijker?”,
maar: “Hoe besparen we op parkeerautomaten en controleurs?”
Gevolg:
Wie niet mee kan, wordt uitgesloten.
Niet door eigen schuld, maar omdat het systeem geen rekening houdt met diversiteit.
5. Oplossingen om uitsluiting te vermijden
Digitalisering hoeft niet te betekenen dat analoge opties verdwijnen.
Enkele mogelijke oplossingen:
-
Hybride systemen behouden: Een paar klassieke parkeerautomaten laten staan in elke zone.
-
Eenvoudige noodoplossing: Betalen zonder app of account.
-
Ondersteuning voorzien: Duidelijke handleidingen in eenvoudige taal of pictogrammen.
Info via lokale dienstencentra en digipunten. -
Inclusief beleid: Test nieuwe systemen altijd met ouderen, anderstaligen en digibeten voor je ze uitrolt.
Digitalisering kan een zegen zijn, maar niet als ze wordt opgelegd zonder alternatief.
Het betalen van parkeergeld via een smartphone-app lijkt klein,
maar het is een symbool voor een groter probleem:
technologie die meer mensen buitensluit dan ze helpt.
De vraag blijft:
Willen we een samenleving waarin iedereen mee kan,
of eentje waarin enkel wie digitaal vaardig is nog toegang heeft tot basisdiensten?
