Sinds begin jaren 2000 brengen kunstenaars, regisseurs en theatergezelschappen keer op keer het verhaal van de boer in crisis. Wat begon met producties zoals Dit is mijn hof van Chris De Stoop (vanaf 2015, meerdere edities in Doel) kreeg navolging in tal van films en toneelstukken in Vlaanderen, Nederland en Frankrijk.

Documentaires als Au nom de la terre (2019), Death of a Farmer (Arte), Les fils de la terre (Canvas) en Onder het Maaiveld leggen de rauwe realiteit bloot: de uitzichtloosheid van bedrijven, de gevolgen voor gezinnen en de impact van beleid.

Ook het theater greep dit thema vast. Voorstellingen als Wij varkensland, Theater Boeren (De Nieuwe Bazaar, 2024), Boer Koekoek, Mansholt en Maalkop werden gepresenteerd als aanklacht én uitnodiging tot dialoog. Ze trokken volle zalen, vaak in nauwe samenwerking met landbouworganisaties, maar steeds met dezelfde boodschap: medeleven in de zaal, stilte in de politieke arena.

Over de grenzen heen zien we dezelfde beweging. In Wallonië (Nourir le monde c’est un métier), Frankrijk (Semailles d’automne, J’avais un rêve) en Nederland (Eldorado 2023, Boer ben ik) worden boeren en hun gezinnen opgevoerd als symbool van een samenleving die consumeert maar haar producenten vergeet.

Twintig jaar later is het patroon duidelijk: cultuur geeft een stem aan boeren, maar structurele hervormingen blijven achter.

Het applaus verstomt, de systeemfouten blijven overeind.

Een monument van een theaterstuk.

Als je verhaal over ondernemers niet gehoord wordt,
kan je professionele theatermensen dit laten verwoorden.
Jaren terug bezocht ik samen met Lucas verschillende varkenshouders.
Iedere zin die hij in onderstaand theaterstuk vertelt, komt van een boer, die ik ken.

Wil je liever inlezen in de materie?